Αν σε είχα εγώ θα σου φερόμουν σαν να ήσουν αγγελούδι.
Θα σε πρόσεχα, θα σε έπερνα αγκαλιές.
Θα μιλούσαμε για πράγματα άκυρα,
και όσο πιο χαζά ήταν τόσο πιο πολύ
θα χαμογελούσαμε.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τι πιο φυσικό, τι πιο απλό στη ζωή, από το να ερωτευτείς; Όση όμως δύναμη έχει ο έρωτας για να ανεβάσει κάποιον στον Ουρανό, άλλη τόση δύναμη έχει για να τον ρίξει στον Άδη.
Ένας κίνδυνος είναι όταν τα συναισθήματα δεν προχωρούν με αμοιβαίο τρόπο και για τους δύο ανθρώπους. Σε αυτή την περίπτωση, αυτός που νιώθει περισσότερα ενδέχεται να πληγωθεί, ιδιαίτερα αν αρχίσει να υπόσχεται υποχωρήσεις για χάρη του άλλου, υποχωρήσεις όμως που κατά βάθος δε θέλει να κάνει, ώστε να κερδίσει την ανταπόκρισή του. Ο άλλος ίσως εκμεταλλευτεί την κατάσταση, ίσως όχι, πιθανότατα όμως δε θα “συγκινηθεί” όπως ήταν “το σχέδιο”, αλλά μάλλον θα βιώνει όλο και περισσότερη αδιαφορία, με τελικό αποτέλεσμα το χωρισμό.
Μια μέρα συγκεντρώθηκαν
σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.
Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:
'Τι είναι το κρυφτό;'
Την αγαπάς κι όμως δεν έρχεται... Την περιμένεις αργεί... ανυπομονείς... Έχεις αγωνία... Κορίτσι είναι! Σκέφτεσαι θα αργήσει λίγο. Η ώρα περνά... Να τη έρχεται. Σήμερα είσαι πολύ όμορφη της λες και την φιλάς. Ανεβαίνεται στη μηχανή και φεύγεται. Την αγαπάς, την θέλεις μα δεν της το λες, ποτέ δεν της το έχεις πει. Δεν είναι εγωιστικό; Εκείνη γαντζωμένη πάνω σου νιώθει σιγουριά.
Εσύ προσέχεις τα αυτοκίνητα, την κίνηση των ανθρώπων. Την αγαπάς, δεν θες να το παραδεχτείς. Πέστο, την αγαπάς. Ναι. Την αγαπώ την αγαπώ μα δεν μπορώ να της το πω. Γιατί!!! Πρόσεξε!!! Ένα αυτοκίνητο πέφτει πάνω σου. Μόλις συνέρχεσαι σκύβεις πάνω της την φιλάσ και φωνάζεις όσο πιο δυνατά μπορείς σ' αγαπώ και κλαις γιατί δεν πρόλαβε να σε ακούσει. Δεν είναι άδικο!! Όχι, η ζωή, ξέρει μόνο έτσι να πληρώνει και εσένα σε πλήρωσε δίκαια αν σκεφτείς ότι ήσουν... Εγωιστής.
Πάει σε πολλούς και ιδιέτερα σε μένα σαν παράδειγμα για άλλο θέμα.
Και όσω αφορά το θέμα μου.
Το να μου ζητάς να κώψο το τσιγάρω είναι καταπιεστηκώτατο.Το να μην μου μηλάς γιαυτο το λόγο χειρότερω ακομα. Ίσως κάποτε καταλάβεις..
Μαραμένα λουλούδια στέκουν να ξεραίνονται στον ήλιο τα φύλλα της καρδιάς μου, μαραμένα τα μάτια μου στέγνωσαν από τα δάκρυα και τώρα στέκουν αδειανά δυο θολές μπίλιες δίχως φως, μαραμένες οι σκέψεις και τα όνειρά μου καθώς δεν γεμίζουν πια απο το κάλεσμα σου, και πια απλά κλείνω τα μάτια και δεν έρχεται κανείς. Μαραμένη η φωνή μου δεν γεμίζει πια το δωμάτιο με λόγια ερωτικά, μα μόνο την λέξη αντίο λέει που άκουσα την τελευταία φορά, μαραμένος και ο κόσμος γύρω μου στέκει και τίποτα πια δεν μου φαίνεται να είναι ζωντανό και όλα αυτά γιατί έφυγες και πέθαναν όλα τα συναισθήματα μου παντοτινά.
Μια πέτρα κύλησε στην άκρη του γιαλού,
την ώρα που το δειλινό στόλιζε το φεγγάρι.
Είχε στην πλάτη χαρακιές, βαθιές τυραννισμένες,
κι είχε και άλλες πιο μικρές, στο σώμα της κρυμμένες.
Γιατί δεν μας μιλάς
Λένε τα κύματα
Είναι πράγματι πολύ τρομακτικό να περιμένεις κάτι κι αυτό ν' αργεί. Να στηρίζεις όλες σου τις ελπίδες, τα όνειρα, τις προσδοκίες, την ίδια σου την ψυχή πάνω σ' αυτό που δεν λέει να 'ρθει. Να περιμένεις το κλειδί να γυρίσει στην πόρτα, να καρτεράς το φως να γλιστρήσει μέσα στο σπίτι, να καρτεράς τούτο το χαμόγελο να ξαναγυρίσει στο γκρίζο πρόσωπο.
Μια παραβολή που αφορα το προηγούμενο άρθρο μου.
Κάποτε ένας άνθρωπος ταξίδευε και μπήκε τυχαία στον παράδεισο. Σύμφωνα με την ινδική αντίληψη του παραδείσου,υπάρχουν δέντρα που εκπληρώνουν ευχές.Εσύ το μόνο που κάνεις είναι να καθίσεις κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και να επιθυμίσεις κάτι, κι αυτό αμέσως γίνεται.Δεν μεσολαβεί κενό ανάμεσα στην επιθυμία και την εκπλήρωση της.
Ενας Γεράκος καθόταν στο σταθμό ενός τρένου και περνούσε την ώρα του καπνίζοντας και χαζεύοντας τους περαστικούς.
Κάποια μέρα επειδή είχε ευγενικό και προσιτό βλέμμα τον πλησιάζει ένας ταξιδιώτης και τον ρωτά…
Εσείς οι Ολύμπιοι, οι Χριστιανοί, οι Ιεχωβάδες, οι μουσουλμάνοι, οι βουδιστές, κλπ,
Εσείς οι Φιλόσοφοι ....
Έχετε ιδέα για το προς τα πού βαδίζει η ανθρωπότητα σήμερα??
Υπάρχει όραμα?
Ένας ιδιοκτήτης pet-shop στην Αυστρία, είχε αναρτήσει μια πινακίδα έξω από
το κατάστημα του, που έγραφε: ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΟΥΤΑΒΙΑ.
Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας:
"Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι";
Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν από 30 έως 50 δολάρια.
Category: άνθρωπως , ζωή , προσωπικότητα , σκέψεις , Ψυχολογία
Σε ένα μέρος του κόσμου σε κάποια στιγμή της ιστορίας, ζούσαν άνθρωποι που έφεραν φτερά στους ώμους, μικρά ή μεγάλα, όμορφα ή άσχημα, όμως σίγουρα είχαν φτερά.
Ένα αγόρι αναρωτιόταν για τα φτερά του και όταν ήρθε η ώρα και μεγάλωσε του είπε ο πατέρα του:
Κόσμος υποκριτικός, ψεύτικος με γκρεμισμένα ιδανικά και αρχές που θυσιάζονται στο βωμό των συμφερόντων. Νομίζω ότι γνωρίζω την έννοια του πόνου αλλά λυπάμαι συνειδητοποιώντας πως ποτέ δεν έχω πονέσει. Κουράστηκα πλέον να αντικρύζω τη καθημερινότητα και να μένω άπραγος περιμένοντας καταστάσεις...
Η αχαριστία μου δεν έχει αρχή και τέλος και η αλλαγή χρειάζεται εσπευσμένα... Το είδα μπροστά μου. Μόνο του περίμενε με τη λύπη και το πόνο ζωγραφισμένο στο προσωπό του ξέροντας πως το αύριο θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Αν υπάρχει αύριο...
Δεν ισχύει μόνο για μένα
Η αχαριστία μου δεν έχει αρχή και τέλος και η αλλαγή χρειάζεται εσπευσμένα... Το είδα μπροστά μου. Μόνο του περίμενε με τη λύπη και το πόνο ζωγραφισμένο στο προσωπό του ξέροντας πως το αύριο θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Αν υπάρχει αύριο...
Δεν ισχύει μόνο για μένα
Κάποτε η ζωή μου χάρισε ένα λουλούδι. Ένα υπέροχο κόκκινο τριαντάφυλλο, γεμάτο φλόγα κι ομορφιά. Μου 'πε να το ποτίζω να 'ναι δροσερό, να το φροντίζω να μην σπάσει και πιο πολύ να το ζεσταίνω να μην το παγώσει ο χιονιάς.
Μου 'πε να το αγαπώ γιατί ήταν το πολυτιμότερο δώρο που μπορούσε να μου κάνει.
Μου 'πε να το αγαπώ γιατί ήταν το πολυτιμότερο δώρο που μπορούσε να μου κάνει.
Η νύχτα απλώνει σιγά σιγά τα τολμηρά δύχτια της. Η πόλη κουρνιάζει νυσταγμένη στην αγκαλιά της απέραντης θάλασσας, οι ήχοι της νύχτας νανουρίζουν την κουρασμένη πόλη. Πολύχρωμες πεταλούδες του δρόμου πουλάνε το κορμί τους για μια μπουκιά ψωμί. Ένας γεράκος ξαπλώνει σε ένα παγκάκι στην γωνία και μετρώντας τις αναμνήσεις του περιμένει με αγωνία τον τελευταίο, θανατηφόρο ύπνο.
Σε ένα θέατρο, οι δυο μας, το κοινό από κάτω κρίνει...
τα λόγια δεν είναι δικά σου, σε κάνω να ξεχάσεις, να αφεθείς
μα το κοινό σε τραβά στη δίνη του... Οι λέξεις μου απλές, και συ αιωρίσαι στα συναισθήματα σου και στα "πρέπει"...
Ο ρόλος σου απλός, αλλά φοβάσαι, το δίλλημα μπροστά, και 'γω σου προσφέρω ό,τι μπορεί εσύ κάποτε να είχες αμυδρά ονειρευτεί...
τα λόγια δεν είναι δικά σου, σε κάνω να ξεχάσεις, να αφεθείς
μα το κοινό σε τραβά στη δίνη του... Οι λέξεις μου απλές, και συ αιωρίσαι στα συναισθήματα σου και στα "πρέπει"...
Ο ρόλος σου απλός, αλλά φοβάσαι, το δίλλημα μπροστά, και 'γω σου προσφέρω ό,τι μπορεί εσύ κάποτε να είχες αμυδρά ονειρευτεί...
Πως κατάφερα πάλι να χαθώ στον φόβο της μοναξιάς μου... Γιατί άφησα πάλι να αφεθούν όλα στα δικά μου θέλω και πρέπει... Κανείς δεν θα μου δώσει απαντήσεις ούτε και λύσεις...
Είναι 5 το πρωί δεν ξέρω τι κάνω εδώ. Θυμήθηκα όσα είχαμε περάσει και ένιωσα μια ανατριχίλα σε όλο μου το κορμί δεν σε ξέχασα ακόμα σ' αγαπάω αλλά πρέπει να είμαι μακριά σου. Λες πως δεν άντεχες δίπλα μου, σου έδωσα ότι πολυτιμότερο είχα, τώρα θυμήθηκες ότι δεν κάνεις για 'μένα; Μετά από τόσο καιρό; Μονίμως σε βλέπω στα όνειρά μου δεν ξέρω γιατί, προσπαθώ να ξανά φτιάξω την ζωή μου αλλά η παρουσία σου στοιχειώνει τα κάποτε ευχάριστα όνειρά μου. Θέλω να φύγεις από πάνω μου...
Ξημερώματα πέμπτης κι εγώ στο σπίτι παρέα με τις σκέψεις και τη μοναξιά μου... Με απαλή μουσική και υποτονική ζωή... Οι "φίλοι" είναι έξω, οι γνωστοί είναι άγνωστοι... Το άλλο μου μισό δε βρέθηκε ακόμα... Δεν έχω ζήσει τίποτα γιατί δε μ' άφησαν να ζήσω, δεν ξέρω τι νιώθω γιατί δε μ' άφησε ποτέ κανείς να εκφράσω αυτό που νιώθω αληθινά... Πόσοι άραγε νιώθουν ακριβώς το ίδιο;;;...
Υπάρχουν πάρα πολλά άτομα που βρίσκονται στην ζωή για να σε βοηθούν, ακόμα και αν είναι ένα άκυρο παιδί από την άλλη πλευρά του πλανήτη, και μιλάς μαζί του για πρώτη φορά μέσω Internet. Να ξέρεις πως την μεγαλύτερη αλήθεια θα την ακούσεις από άτομα που δεν σε ξέρουν, γιατί αυτοί ακριβώς λένε την ωμή πραγματικότητα!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)