Πως κατάφερα πάλι να χαθώ στον φόβο της μοναξιάς μου... Γιατί άφησα πάλι να αφεθούν όλα στα δικά μου θέλω και πρέπει... Κανείς δεν θα μου δώσει απαντήσεις ούτε και λύσεις...
Άραγε θα μπορέσω, έστω για μια ακόμα φορά να έχω πλάϊ μου ότι άφησα να κυλήσει μόνο, θα μπορέσω να έχω πάλι τον ίδιο τρόπο που μπλέκεις τα χέρια σου μαζί με τα δικά μου, την ανάσα σου να πνέει ρυθμικά μαζί με την δικιά μου και όλοι οι άγγελοι να έρχονται απο όλους τους ουρανούς να κοιτάνε;
Θα μπορέσω ξανά να χαθώ μέσα στα μάτια σου που πάντα γελούσαν ή αν όχι και αυτό... Άραγε θα μπορέσω ποτέ ξανά να μοιραστώ όλο τον κόσμο μαζί σου; Αν τίποτε από αυτά δεν θέλει η μοίρα μου να γράφει τότε γεια σου... Πέρνα καλά όσο πάντα το επιθημούσα και ρίχνε καμμιά ματιά πίσω... Αφέθηκα σαν μαριονέτα στον ίσκιο σου... Πάντα δικός σου...
Comments (0)
Δημοσίευση σχολίου