Την αγαπάς κι όμως δεν έρχεται... Την περιμένεις αργεί... ανυπομονείς... Έχεις αγωνία... Κορίτσι είναι! Σκέφτεσαι θα αργήσει λίγο. Η ώρα περνά... Να τη έρχεται. Σήμερα είσαι πολύ όμορφη της λες και την φιλάς. Ανεβαίνεται στη μηχανή και φεύγεται. Την αγαπάς, την θέλεις μα δεν της το λες, ποτέ δεν της το έχεις πει. Δεν είναι εγωιστικό; Εκείνη γαντζωμένη πάνω σου νιώθει σιγουριά.
Εσύ προσέχεις τα αυτοκίνητα, την κίνηση των ανθρώπων. Την αγαπάς, δεν θες να το παραδεχτείς. Πέστο, την αγαπάς. Ναι. Την αγαπώ την αγαπώ μα δεν μπορώ να της το πω. Γιατί!!! Πρόσεξε!!! Ένα αυτοκίνητο πέφτει πάνω σου. Μόλις συνέρχεσαι σκύβεις πάνω της την φιλάσ και φωνάζεις όσο πιο δυνατά μπορείς σ' αγαπώ και κλαις γιατί δεν πρόλαβε να σε ακούσει. Δεν είναι άδικο!! Όχι, η ζωή, ξέρει μόνο έτσι να πληρώνει και εσένα σε πλήρωσε δίκαια αν σκεφτείς ότι ήσουν... Εγωιστής.

Πάει σε πολλούς και ιδιέτερα σε μένα σαν παράδειγμα για άλλο θέμα.

Και όσω αφορά το θέμα μου.
Το να μου ζητάς να κώψο το τσιγάρω είναι καταπιεστηκώτατο.Το να μην μου μηλάς γιαυτο το λόγο χειρότερω ακομα. Ίσως κάποτε καταλάβεις..

Μαραμένα λουλούδια στέκουν να ξεραίνονται στον ήλιο τα φύλλα της καρδιάς μου, μαραμένα τα μάτια μου στέγνωσαν από τα δάκρυα και τώρα στέκουν αδειανά δυο θολές μπίλιες δίχως φως, μαραμένες οι σκέψεις και τα όνειρά μου καθώς δεν γεμίζουν πια απο το κάλεσμα σου, και πια απλά κλείνω τα μάτια και δεν έρχεται κανείς. Μαραμένη η φωνή μου δεν γεμίζει πια το δωμάτιο με λόγια ερωτικά, μα μόνο την λέξη αντίο λέει που άκουσα την τελευταία φορά, μαραμένος και ο κόσμος γύρω μου στέκει και τίποτα πια δεν μου φαίνεται να είναι ζωντανό και όλα αυτά γιατί έφυγες και πέθαναν όλα τα συναισθήματα μου παντοτινά.