Είναι πράγματι πολύ τρομακτικό να περιμένεις κάτι κι αυτό ν' αργεί. Να στηρίζεις όλες σου τις ελπίδες, τα όνειρα, τις προσδοκίες, την ίδια σου την ψυχή πάνω σ' αυτό που δεν λέει να 'ρθει. Να περιμένεις το κλειδί να γυρίσει στην πόρτα, να καρτεράς το φως να γλιστρήσει μέσα στο σπίτι, να καρτεράς τούτο το χαμόγελο να ξαναγυρίσει στο γκρίζο πρόσωπο.
Κουράστηκες να περιμένεις, απογοητεύτηκες κι εναπόθεσες στο χώμα όλα σου τα εφόδια. Δεν προσπαθείς, καρτεράς μόνο και αυτό είναι βαριά τιμωρία. Είναι σαν να κλείνεις την ψυχή σου στο κελί, ένα κελί χωρίς παράθυρο, χωρίς ουρανό. Κι ας το ξέρεις πολύ καλά πως ο ουρανός ποτέ δεν θ' αρθεί να σε βρει.
Εσύ πρέπει να καταφέρεις να τον φτάσεις. Χρειάζεται βέβαια κόπος πολύς γιατί ο δρόμος είναι ανηφορικός και ίσως χωρίς περιθώρια ξεκούρασης. Ζηλεύεις εκείνους τους τυχερούς, που μπόρεσαν και είδαν κατάματα τον ουρανό, τους θαυμάζεις κι εσύ τους βλέπεις από χαμηλά. Εκείνοι όλοι όμως, δεν καρτέρησαν ποτέ τίποτα.
Εκείνοι τόλμησαν άνοιξαν την πόρτα και βγήκαν έξω να κυνηγήσουν αυτό που γύρευαν. Κουράστηκαν, κτυπήθηκαν, έπεσαν και ξανασηκώθηκαν. Ματώθηκαν πολλές φορές μα σκούπισαν τον ιδρώτα και συνέχισαν. Και να τους τώρα νικητές, πλάϊ σ' αυτό που γύρευαν, με το χαμόγελο στο φωτεινό τους πρόσωπο.
Comments (0)
Δημοσίευση σχολίου