Κάποτε η ζωή μου χάρισε ένα λουλούδι. Ένα υπέροχο κόκκινο τριαντάφυλλο, γεμάτο φλόγα κι ομορφιά. Μου 'πε να το ποτίζω να 'ναι δροσερό, να το φροντίζω να μην σπάσει και πιο πολύ να το ζεσταίνω να μην το παγώσει ο χιονιάς.
Μου 'πε να το αγαπώ γιατί ήταν το πολυτιμότερο δώρο που μπορούσε να μου κάνει.
Εγώ όμως δεν του 'δωσα σημασία. Το άφησα χωρίς νερό και μαράθηκε. Έτσι ένα χειμωνιάτικο πρωϊ το είδα πεσμένο στο χώμα.
Ήταν νεκρό...
Τότε μόνο κατάλαβα το λάθος μου, τότε αισθάνθηκα πόσο μόνος ήμουνα και έκλαψα! Τα καυτά μου δάκρυα δεν μπόρεσαν να του ξαναδώσουν ζωή.
Γύρισα τα μάτια μου απελπισμένος στον βουρκωμένο ουρανό και παρακάλεσα μ' όλη τη δύναμη της καρδιάς μου, τη ζωή να του ξαναδώσει πνοή.
Κι εκείνη με λυπήθηκε.
Το πήρε στα χέρια της και μ' ένα χαμόγελο μόνο το ζέστανε και του 'δωσε ξανά ζωή! Και ήταν τόσο όμορφο, τόσο ζωντανό.
Και εγώ γελούσα, γελούσα ώσπου το γέλιο μου κόπηκε ξαφνικά. Μόλις τότε πρόσεξα ότι το χαιρόταν κάποιος άλλος!
Μου 'πε να το αγαπώ γιατί ήταν το πολυτιμότερο δώρο που μπορούσε να μου κάνει.
Εγώ όμως δεν του 'δωσα σημασία. Το άφησα χωρίς νερό και μαράθηκε. Έτσι ένα χειμωνιάτικο πρωϊ το είδα πεσμένο στο χώμα.
Ήταν νεκρό...
Τότε μόνο κατάλαβα το λάθος μου, τότε αισθάνθηκα πόσο μόνος ήμουνα και έκλαψα! Τα καυτά μου δάκρυα δεν μπόρεσαν να του ξαναδώσουν ζωή.
Γύρισα τα μάτια μου απελπισμένος στον βουρκωμένο ουρανό και παρακάλεσα μ' όλη τη δύναμη της καρδιάς μου, τη ζωή να του ξαναδώσει πνοή.
Κι εκείνη με λυπήθηκε.
Το πήρε στα χέρια της και μ' ένα χαμόγελο μόνο το ζέστανε και του 'δωσε ξανά ζωή! Και ήταν τόσο όμορφο, τόσο ζωντανό.
Και εγώ γελούσα, γελούσα ώσπου το γέλιο μου κόπηκε ξαφνικά. Μόλις τότε πρόσεξα ότι το χαιρόταν κάποιος άλλος!
Comments (0)
Δημοσίευση σχολίου