Posted by
Πλοκάμιας
4:14 π.μ.
Category: άνθρωπως , ζωή , προσωπικότητα , σκέψεις , Ψυχολογία
Ξημερώματα πέμπτης κι εγώ στο σπίτι παρέα με τις σκέψεις και τη μοναξιά μου... Με απαλή μουσική και υποτονική ζωή... Οι "φίλοι" είναι έξω, οι γνωστοί είναι άγνωστοι... Το άλλο μου μισό δε βρέθηκε ακόμα... Δεν έχω ζήσει τίποτα γιατί δε μ' άφησαν να ζήσω, δεν ξέρω τι νιώθω γιατί δε μ' άφησε ποτέ κανείς να εκφράσω αυτό που νιώθω αληθινά... Πόσοι άραγε νιώθουν ακριβώς το ίδιο;;;...
Πόσοι αυτή τη στιγμή κλαίνε μαζί μου; Καθένας για τους δικούς του λόγους αλλά δεν ξέρει πως ταυτόχρονα κάποιος άλλος, κάποιος που δεν ξέρουν, κάποιος που ποτέ δε θα φαντάζονταν ότι υπάρχει περίπτωση να ζει τέτοιες στιγμές, ένας άγνωστος κλαίει μαζί τους... Κι όμως... αυτός ο άγνωστος είναι ο μόνος που μπορεί να τους καταλάβει απόλυτα! Ίσως... γιατί κι αυτός περνάει τα ίδια... Ίσως γιατί αυτός να είναι εδώ γι αυτούς κι αυτοί για εκείνον χωρίς να το ξέρουν...
Comments (0)
Δημοσίευση σχολίου