Κάποτε ένας άνθρωπος ταξίδευε και μπήκε τυχαία στον παράδεισο. Σύμφωνα με την ινδική αντίληψη του παραδείσου,υπάρχουν δέντρα που εκπληρώνουν ευχές.Εσύ το μόνο που κάνεις είναι να καθίσεις κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και να επιθυμίσεις κάτι, κι αυτό αμέσως γίνεται.Δεν μεσολαβεί κενό ανάμεσα στην επιθυμία και την εκπλήρωση της.
Ενας Γεράκος καθόταν στο σταθμό ενός τρένου και περνούσε την ώρα του καπνίζοντας και χαζεύοντας τους περαστικούς.
Κάποια μέρα επειδή είχε ευγενικό και προσιτό βλέμμα τον πλησιάζει ένας ταξιδιώτης και τον ρωτά…
Σε ένα μέρος του κόσμου σε κάποια στιγμή της ιστορίας, ζούσαν άνθρωποι που έφεραν φτερά στους ώμους, μικρά ή μεγάλα, όμορφα ή άσχημα, όμως σίγουρα είχαν φτερά.
Ένα αγόρι αναρωτιόταν για τα φτερά του και όταν ήρθε η ώρα και μεγάλωσε του είπε ο πατέρα του:
Ένας κόμπος η χαρά μου κι όμως αν θα 'ρθεις
Στάλα στάλα θα στη δώσω για να δροσιστείς...
Υπάρχουν στη ζωή μας πράγματα που απολαμβάνεις
Όμως τα εκτιμάς όταν τελικά τα χάνεις
Όταν τα αφήσεις, όταν θα φύγουν
τότε θα νιώσεις πάλι σώματα να σμίγουν
τότε θα δεις τους ουρανούς να σου ανοίγουν
για μια στιγμή θα νιώσεις ότι σε τυλίγουν
όμως, γρήγορα απ έξω θα σε κλείσουν
κι ίσως δυό δάκρυα τότε να σε δροσίσουν
Κόσμος υποκριτικός, ψεύτικος με γκρεμισμένα ιδανικά και αρχές που θυσιάζονται στο βωμό των συμφερόντων. Νομίζω ότι γνωρίζω την έννοια του πόνου αλλά λυπάμαι συνειδητοποιώντας πως ποτέ δεν έχω πονέσει. Κουράστηκα πλέον να αντικρύζω τη καθημερινότητα και να μένω άπραγος περιμένοντας καταστάσεις...
Η αχαριστία μου δεν έχει αρχή και τέλος και η αλλαγή χρειάζεται εσπευσμένα... Το είδα μπροστά μου. Μόνο του περίμενε με τη λύπη και το πόνο ζωγραφισμένο στο προσωπό του ξέροντας πως το αύριο θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Αν υπάρχει αύριο...
