Posted by
Με λένε δεν
10:53 μ.μ.
Category: Εγώ , Όνειρω , προσωπικότητα , σκέψεις , Ψυχολογία
Όταν είσαι δίπλα τους… τους κοιτάς και γνωρίζεις τα πάντα σχεδόν… και
ξέρεις πως απο εκείνους και τους περισσότερους απο αυτούς
είσαι καλύτερος… όχι πιο χαρούμενος, όχι πιο σταθερός… είσαι
όμως καλύτερος γιατί το ξέρεις και το πιστεύεις και αυτό σου αρκεί για
να είσαι.
Και όταν λοιπόν είσαι δίπλα τους και δίπλα είναι και εκείνη… θες να της πεις και να της το φωνάξεις… κοίτα αγάπη μου εδώ είμαι για σένα εκεί που κοιτάς είναι λάθος… εκεί δεν υπάρχει τίποτα… είναι κενό… άδειο… είναι μια μονόχρωμη και επίπεδη ψευδαίσθηση.
Εκείνη κοιτάει σε άλλη μεριά… άλλη κατεύθυνση… κάνει την κουφή… ίσως είναι κιόλας… δεν ακούει…δεν την νοιάζει να μοιραστεί την φαντασία σου… και μένεις μόνος να χαμογελάς και να λες… άμα την είχα εγώ θα την έκανα άγγελο και σύννεφο δίπλα στον θεό…
Σπάνια τυχαίνει να μην τυχαίνει όλο αυτό….
Comments (0)
Δημοσίευση σχολίου