Θέατρο

0

Posted by Πλοκάμιας 12:54 π.μ.

Category: , , , ,

     Σε ένα θέατρο, οι δυο μας, το κοινό από κάτω κρίνει...
τα λόγια δεν είναι δικά σου, σε κάνω να ξεχάσεις, να αφεθείς
μα το κοινό σε τραβά στη δίνη του... Οι λέξεις μου απλές, και συ αιωρίσαι στα συναισθήματα σου και στα "πρέπει"...
Ο ρόλος σου απλός, αλλά φοβάσαι, το δίλλημα μπροστά, και 'γω σου προσφέρω ό,τι μπορεί εσύ κάποτε να είχες αμυδρά ονειρευτεί...

"Σ' αγαπώ" μια φωνή φτερουγίζει όμως εσύ δεν ξέρεις... Πόσες πρόβες έκανα στο ατέλειωτο σκοτάδι... και τώρα μπροστά σου, προσπαθώ απελπισμένα αλλά οι κριτές μιλούν για σένα...
"Συγγνώμη, δε μπορώ... " Βυθισμένη στα θεμέλια του μέλλοντός σου... ξεχνάς τι είναι ζωή, έρωτας... Μα το μέλλον σου είναι να γίνεις θεατής σε ένα θέατρο που 8α κατακρίνεις τα παιδιά σου
Οι τελευταίες λέξεις του έργου δικές μου... "πεθαίνεις τώρα για να ζήσεις αργότερα..." Απλώνω τα χέρια να αποτραβιχτείς από τη δίνη που σε πνίγει... Όμως είναι ήδη αργά, η αυλαία πέφτει...

Comments (0)

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)